ACI İLE MUTLULUK ARTIK BİR ARADA…!

Acı ile mutluluğu hiç bir arada düşünmemiştim..

Ne kadar bencillik yapmışım,  oysaki ben hep tekilliği  yaşamışım..

Belki de bencilliğin sırrı burada;  insanlar duygularını dile getirmeyip içinde yaşatıp onlara ne kadar acı verse de, kalbindeki o güzellikleri yaşamanın hazzını yinede kimseyle paylaşmadan mücadele etmenin yollarını ararmış kendince…

Kendi yüreğimizde acı ile  mutluluğu bir arada  yaşamak çok zor olsa da, çaresizce hırçınlığımızı içinde yaşatıp yine de kimseyle paylaşmıyoruz..

Peki şimdi duygularını, düşüncelerini acılarını, mutluluklarını hep kendi içinde yaşayan insanlara bencil demek doğru mudur?

Bu sorunun cevabını vermek bile zor geliyor belki de bize..

Suskunluğun, bizi bu sorudan kurtaracağını düşünerek sessizce tekrardan bile bile  tüm yaşadıklarımızı içimize hapsediyoruz. İşte bu durum ne kadar acı..

Bu acıyla yüzümüzdeki tebessüm birden kayboluveriyor ve sonrada her şeyin farkında olduğunu, ama yinede elimizden bir şey gelememenin vebalini çekiyoruz..

Ve yaşamamız boyunca kendimize eziyet ettiğimizi düşünüp, dayanamayıp elimize bir ayna alıp savunmalara başlıyoruz.

Şimdi yüzleşme zamanı..! diyoruz..

Peki şimdi biz mutluluklarımızla mı  yoksa  kendimize yaşatmış olduğumuz acılarla mı yüzleşiyoruz?

Yazık… İkisinden birini tercih etmeyi bile başaramıyoruz..

Tüm bunlara rağmen umarsızca elimizdeki aynayı bir kenara bırakıp,  acı ile mutluluğu içimizde yaşamaya karar verip, yenilgiyi kabul ediyoruz.

Yenildik...
Tüm yenilmişler gibi biz de serildik acı tozları ile sarmalanmış yaşamımıza...

İşte bir acı durum daha..!

Başı boş duyguların an an alevlenmesiydi sanki içimizi kavuran..

Susmak, çaresiz kalmak, kendi sınırlarımızı aşmadan kararlar almak..

Ve acı ile mutluluğu bir birinden ayırmadan hayatımıza devam etmenin yolunu bulmak.

                                                                                           MÜZEYYEN SOYUPAK