Adnan EREN’den genç yazarlara
“Türk futbolu” göndermesi
Kepez Belediyesi rüşvet ve ihale
Ara tatil sona erdi
Genç bir yazar, “Lütfen tanınmamış yazarların hevesini kırmayın.” diye bir paylaşım yapmış.
O cümleyi okuyunca içimden şu söz geçti: “Tanınmamış yazar yoktur, okunmamış yazar vardır.”
Sonra düşündüm; bunu kaleme dökmek gerek. İşte böylece bu yazıyla baş başa kaldık.

Yazı dünyasının kıskançlıkla gölgelenen bir tarafı da var ne yazık ki. Sizi okumadan eleştirenler, müziğinizi dinlemeden “Olmamış.” diyenler, resminizi görmeden hüküm verenler… Eseri tanımaya çalışmadan, doğrudan üreten insanın hevesine yönelen bir tavır hep karşımıza çıkıyor.
Yıllardır yazının, müziğin, tiyatronun ve haberciliğin içinde oldum. Sahnenin tozunu yuttum. Tiyatroda dört suare, bir matine oynadım. Sahnede şarkı söyledim. Yaşadıklarımı, gördüklerimi, hissettiklerimi sıcağı sıcağına kaleme döktüm. İki şiir kitabı olan bir garip şair olarak genç dostlarıma söyleyeceğim ilk söz şu:
Aldırmayın.
Ben yıllardır bunu yapıyorum.
Eserlerimizin çalındığına tanık olduk. Telif haklarımız için mücadele verdik. Bu süreçlerde sağlam dostlarımız yanımızda durdu. Üretmenin sevincini de emeğimizin karşılığını aramanın yorgunluğunu da yaşadık.
Okul yıllarımda yazdığım şiirler ve şarkılar bile dilden dile dolaşırken şunu öğrendim: Bazen eseriniz, adınızdan önce ulaşır insanlara. Siz henüz kimin sizi tanıdığını düşünürken bir dizeniz, bir melodiniz çoktan başka bir hayatın içine karışmıştır.
Bir dönem bölgemde birçok insan beni adımla değil, “Büyük Haber” diye tanıdı. Kimileri ismimi anmaktan çekinir oldu. Ama ben yazmaya, haber yapmaya, üretmeye devam ettim.
Geçenlerde bir arkadaşımla sohbet ederken yanımızdan bir otomobil geçti. İçeriden tanıdık bir melodi yükseliyordu. Trafik yoğundu; araç hemen yanı başımızda kaldı.
“Bu şarkı benim.” dedim.
“Yok ya!” diye karşılık verdi.
YouTube’u açıp şarkıyı dinlettim. Şaşırdı. Ardından kızına hediye etmek için benden imzalı bir kitap istedi.
Hayat bazen böyle küçük karşılaşmalarla anlatıyor kendini. Sizin sesiniz, eseriniz, kelimeleriniz; sizin bile bilmediğiniz sınırları aşabiliyor. Adınızı bilmeyen biri şarkınızı dinleyebiliyor. Yüzünüzü hiç görmemiş bir insan, yazdığınız bir dizede kendini bulabiliyor.
Bir şarkı dinleyenine dokunuyorsa, bir şiir birinin içinden geçenleri söyleyebiliyorsa, bir kitap okurunda iz bırakıyorsa orada bir karşılık vardır. Ben başarıyı biraz da böyle görüyorum.
Gelelim kitabını yeni çıkaran yazar dostlarıma…
Bir kitabın henüz geniş kitlelere ulaşmamış olması, onun değersiz olduğu anlamına gelmez. Her eserin okuruna varması zaman alabilir. Bazen doğru cümle, doğru insanı uzun süre bekler.
Bu yüzden eserinizi okumadan hakkınızda hüküm verenlerin sözlerine teslim olmayın. Eleştiriye elbette kulak verin. Okuyan, anlamaya çalışan, gerekçesini ortaya koyan bir eleştiri insanı geliştirir. Fakat yalnızca heves kırmak için söylenmiş sözleri kendinize ölçü edinmeyin.
Bir de okuyormuş gibi yapanlar vardır. Kitabı bir fotoğrafın aksesuarına dönüştürenler… Oysa kitabı elinde taşımakla, içindeki dünyaya girmek arasında büyük bir fark vardır.
Ben bu mesafeyi gazetecilikte de gördüm.
Yıllar önce bir haberi takip ederken darbedildim. Yüzüme aldığım darbe ve saldırı görüntüleri çok konuşuldu; farklı platformlarda defalarca yayımlandı. O olayda adı geçen kişilerle ilgili yargılamalar bugün de sürüyor.
Ben o günlerde bir süre sustum, bekledim.
Bir gazeteci büyüğüm, geçmiş olsun dileğini şu sözlerle iletmişti:
“Yalaka gazetecilerin yüzünde öpücük izi, onurlu gazetecilerin yüzünde yumruk izi olur.”
Bu söz, o gün yaşadığım acının içinde bana güç verdi. Gazetecilik anlayışımın ve duruşumun başkalarının gözünde de bir karşılığı olduğunu hissettirdi.
Bugün de gerçeklerin açığa çıkması için mücadele etmeye devam ediyorum. Yazıyor, çiziyor, üretiyorum. Üreten insanlara destek vermeyi de kendi yolumun bir parçası sayıyorum.
Bu üretim hâlinin bazılarını rahatsız ettiğinin farkındayım. Yine de yazmaktan vazgeçmiyorum.
Ben yazıyorum, kalem beni takip ediyor.
Melodiler zihnimde susmuyor. Hayata ve gündeme dair sözler dilimden dökülmeye devam ediyor. Bazen bir şiir, bazen bir şarkı, bazen bir haber, bazen de böyle bir köşe yazısı oluyorlar.
Genç dostlarım, okunmamış kitaplarınız hakkında peşin hükümler verenlere aldırmayın. Kendinizi geliştirin, okuyun, çalışın ve üretin. Eserinizin okuruyla buluşması için çaba gösterin; fakat başkalarının ilgisizliğini kendi değersizliğiniz sanmayın.
Belki adınızı henüz bilmiyorlar. Belki kitabınızı ellerine almadılar. Belki yazdığınız bir cümleyle henüz karşılaşmadılar.
Bu, söyleyecek sözünüz olmadığı anlamına gelmez.
Tanınmamış yazar yoktur, okunmamış yazar vardır.
Durmayın, durdurulmayın…

Bu içeriğe yorum yapan ilk siz olun!