Limandan kalkan bütün gemiler, üstüme çöküyor bu gece. Onca demir yığınının arasında yine gelip buluyor beni gözlerin. Sonra ” İstanbull ” diyorum. Nasılda sürükleyip götürdün onu peşinden. Daha yaşanmamış onca bahar varken… Sonra gözlerin… Sonra ” deniz bekler gemilerini ” dercesine takılıp kalıyor bir noktaya. ” Ben beklemedim mi seni ?” diyorum. ” Gelemedim”  diyorsun. ” Kalkamadım limandan. ”

Uzaklardan da uzakta olmana rağmen sesini çok içten duyabiliyorum. Yetmedi mi onca gel diye sustuklarım. Sonra yine sana susuyorum ben, senin için susuyorum. Yavaş yavaş aşka da esir oluyor bedenim. Buz kesmiş iliklerime kadar özlüyorum seni.

Onca bahar kurban gelmeyişlerine. Şimdi bu kadar günahın acısını da çıkaramazsın sen. Yeterki gel. Derim ki ben sevmedim, ben beklettim, ben ümit verdim. Ben özlettim derim içinin çürümesine aldırmadan. Derim ki ben gelmedim !